صورت و دستها بريزد ، وضوى او صحيح است . « مسألهء 299 » اگر در حوضى كه مثلًا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است وضو بگيرد ، وضوى او صحيح است ، مگر اين كه وضوى او تصرّف در غصب حساب شود ؛ ولى غالباً با وضو گرفتن از آن حوض ، تصرف در آجر يا سنگ غصبى صدق نمىكند . « مسألهء 300 » اگر در صحن يكى از امامان يا امامزادگان كه سابقاً قبرستان بوده حوض يا نهرى بسازند ، چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را براى قبرستان وقف كرده‌اند ، وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشكال ندارد . * شرط ششم : اعضاى وضو هنگام شستن و مسح كردن ، پاك باشند . « مسألهء 301 » اگر پيش از تمام شدن وضو ، جايى كه شسته يا مسح كرده نجس شود ، وضو صحيح است . « مسألهء 302 » اگر غير از اعضاى وضو جاى ديگرى از بدن نجس باشد ، وضو صحيح است ؛ ولى اگر مخرج ادرار يا مدفوع را تطهير نكرده باشد ، احتياط مستحب آن است كه اوّل آن را تطهير كند و بعد وضو بگيرد . « مسألهء 303 » اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، چنانچه در هنگام وضو متوجه پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده ، وضوى او باطل است و اگر مىداند كه متوجه بوده يا شك دارد كه متوجه بوده يا نه ، وضوى او صحيح است و در هر صورت براى اعمال بعدى بايد جايى را كه نجس بوده ، آب بكشد . « مسألهء 304 » اگر بريدگى يا زخمى در صورت يا دست باشد كه خون آن بند نمىآيد و آب براى آن ضرر نداشته باشد ، بايد آن را در آب كُر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد و بعد به دستورى كه گفته شد ، وضوى ارتماسى بگيرد . * شرط هفتم : وقت براى وضو و نماز كافى باشد . « مسألهء 305 » هرگاه وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد ، كمتر از يك ركعت از نماز را مىتواند در وقت آن بخواند ، بايد تيمّم كند و اگر يك ركعت يا بيشتر را بتواند